navigeer winkel
specificaties
- UitvoeringHardcover
- TypeGebonden
- TaalEngels
- Afmeting240 x 165 mm
- Aantal pagina's36
- Aantal illustraties33 Full colour
- Gewicht287 gram
- ISBN97890814089
- NUR653
- Verschijningsdatum05.1.2009
Military Hospital
Auteur: Claudia Heinermann
Uitgeverij: Home of Art Books
- Hardcover
- Engels
beschrijving
De Belgische regering liet in 1913 te Oostende het grote hospitaal bouwen, met de klinkende naam Militair Instituut voor Zeekuur. Gedurende de twee wereldoorlogen had het uiteenlopende functies, van opvang van gewonden tot opslagplaats onder Duits toezicht. Na de bevrijding in 1944 werden er onder verantwoordelijkheid van de Engelsen, gewonde Canadese, Engelse en Poolse militairen verzorgd. In 1946 kwam het weer onder Belgisch gezag en werd het Militair Hospitaal in een lange periode van vrede. Vanaf 1993 stond het complex dat ziekenzalen, een klooster en operatiekamers en laboratoria bevatte leeg. Het werd gaandeweg de eenzame en stille plek voor de mensen die de maatschappelijke rafelrand bevolken. En werd het domein van de dieren die in eigen ritme leven en sterven. De gebouwen raakten in verval om uiteindelijk en definitief opgenomen te worden in de geschiedenis. Om daar voort te leven in boeken en op internet.
Military Hospital is een van die boeken die onze collectieve geschiedenis verder voert. Fotografe en kunstenaar Claudia Heinermann ontdekte het Militair Hospitaal in Oostende en deed onderzoek naar haar uitzonderlijke geschiedenis. Ze raakte er door gefascineerd en werd geïnspireerd om het te transformeren naar haar werkterreinen; de fotografie en kunst. Zwierf door de verlaten gebouwen en doorkruiste archieven over het hospitaal op zoek naar informatie en documentatie foto’s. Haar werkwijze wordt gekenmerkt door de combinatie van persoonlijke betrokkenheid en onderzoek.
Ze maakte reeksen foto’s in kleur en selecteerde zwart/wit foto’s uit de archieven. Met als overeenkomst dat het foto’s zijn die details tonen. Hoeken van kamers, gangen, vlakke muren en situaties waar verwonden en verpleegkundigen op staan. Haar foto’s tonen het verval van de gebouwen en de sporen van de tijd. Ergens een schoen, een dopelepel, vervuild behang, een tekening op de muur en een verlaten stoel. In de documentaire foto’s wordt Vlaams, Frans, Duits, Engels en Pools gesproken. Soms herkennen we dat aan een uniform. Verder is er geen onderscheid, is sprake van gelijk schakeling tussen slachtoffers en de verpleegkundigen onderling.
Ondanks het grote verschil van oorsprong, kleur en toon versterken de foto’s elkaar. Door de volgorde, rangschikking en combinatie van de foto’s gaat dit boek voor mij over aanwezigheid en verdwijnen, macht en vernietiging, leven en vergankelijkheid.
